पूर्वउपप्रधानमन्त्री टोपबहादुर रायमाझी तीन वर्ष ६ महिना जेल सजाय पूरा गरेर आज थुनामुक्त हुँदै छन् ।

नेपाली नागरिकलाई नक्कली भुटानी शरणार्थी बनाएर अमेरिका पठाएको आरोपमा दोषी ठहर भई रायमाझीले कैद भुक्तानका लागि डिल्लीबजार कारागारमा थिए । 

रायमाझीले उमेर हदको सुविधा पाउनका लागि जिल्ला अदालत काठमाडौंमा निवेदन दिएका थिए । उनी कात्तिक २६ गते ६५ वर्ष पुगेका छन् । अदालतको आदेश अनुसार उनी कैदमुक्त हुन लागेका हुन् । 

उनले निवेदनसँगै जेष्ठ नागरिकका लागि ६५ वर्ष पुगेको कागज प्रमाण पेस गरेका थिए । अदालतबाट आजको मितिमा थुनामुक्त गर्न भन्दै पठाएको पत्र डिल्लिबजार कारागारमा पुगिसकेको छ ।

रायमाझी २०८० वैशाख ३१ देखि उनी थुनामा छन् । नक्कली भुटानी प्रकरणमा २०८३ असार ३० गते जिल्ला अदालत काठमाडौंले रायमाझीलाई दोषी ठहर गर्दै चार वर्ष कैद सजाय तोकेको थियो ।

उनलाई ठगी, राज्यविरूद्धको कसुर, संगठित अपराध कसुर गरेको अभियोगमा दोषी ठहर गरिएको थियो । गत कात्तिक १३ गते काठमाडौं अदालतका न्यायाधीश राजेन्द्र सिंह भण्डारीको इजलासले जेष्ठ नागरिकको सुविधा प्रदान गर्ने निर्णय गर्दै कैदमुक्त गर्न आदेश दिएका थिए । जेष्ठ नागरिक सम्बन्धी ऐन, २०६३ को दफा १२ अनुसार ६५ वर्ष उमेर पुगेका जेष्ठ नागरिकलाई २५ प्रतिशतसम्म छुट दिने व्यवस्था उल्लेख छ । 

रायमाझीलाई ठगीमा दुई वर्ष कैद र २० हजार जरिबाना, संगठित अपराधमा ती वर्ष कैद र ३० हजार जरिबाना, राज्यविरूद्धको कसुरमा एक वर्ष ६ महिना कैद र १५ हजार जरिबाना र एकीकृत कसुरतर्फ चार वर्ष कैद र ४० हजार जरिबाना ठहर भएको थियो ।

कैद छुट भए पनि जरिबाना भने सबै कसुरको व्यहोर्नुपर्नेछ ।

मधेसी हुनु अपराध हो भने प्रहरी लगाएर निकालिदेऊ!

 

मधेसीमाथिको विभेद कहिलेसम्म? देशका लागि राहत बोकेर हिँड्ने युवा आफ्नै देशमा अपमानित!

धनुषा धाम । नेपालमा जातीय तथा क्षेत्रीय विभेदको प्रश्न फेरि सतहमा आएको छ। हिजो काठमाडौंमा आयोजित नेपाल प्रिमियर लिग (NPL) अन्तर्गत जनकपुर र सुदूरपश्चिमबीचको क्रिकेट खेलका क्रममा जनकपुर टिमलाई समर्थन गर्न पुगेका मधेसी युवामाथि भएको भनिएको दुर्व्यवहार र अपमानले सामाजिक सञ्जालदेखि आम नागरिकसम्म गम्भीर बहस सिर्जना गरेको छ।

आफ्नै देशमा आफ्नो पहिचान, भाषा र समुदायका कारण अपमानित हुनुपर्ने अवस्था आउनु लोकतान्त्रिक समाजका लागि गम्भीर प्रश्न हो। आखिर मधेसी हुनु नै के अपराध हो? नेपाली नागरिक भएर आफ्नो देशको क्रिकेट टिमलाई समर्थन गर्न पनि जातीय पहिचानको परीक्षा दिनुपर्ने हो?

अझ विडम्बनापूर्ण पक्ष के छ भने, यही मधेसी समुदायले देशका अन्य भूभागमा आइपर्ने विपत्तिमा मानवीय सहयोगको उदाहरणसमेत प्रस्तुत गर्दै आएको छ।

भर्खरै रसुवागढी क्षेत्रमा आएको बाढीबाट प्रभावित नागरिकको सहयोगका लागि मधेसका गाउँगाउँमा युवाहरू एकजुट भए। बैठक बसेर राहत संकलन गरे। साना व्यापारीदेखि ठूला व्यवसायीसम्मले आफ्नो आर्थिक हैसियतअनुसार सहयोग गरे। कसैले खाद्यान्न दिए, कसैले नगद सहयोग गरे। कतिपय युवा साइकल चढेरै राहत सामग्री बोकेर पीडितसम्म पुग्न तयार भए।

न कुनै जात सोधियो, न कुनै धर्म, न कुनै क्षेत्र। पीडित नेपाली थिए, त्यसैले सहयोग गर्नुपर्छ भन्ने भावना बोकेर मधेसी युवाहरू आफ्नै खर्चमा राहत पुर्‍याउन पुगे।

तर प्रश्न उठ्छ— अरू नेपालीको दुःखमा आफ्नो पसिना र पैसा खर्च गर्न तयार हुने मधेसी युवाले आफ्नै देशमा सम्मानपूर्वक बाँच्न किन नपाउने?

देशलाई विपत्ति पर्दा मधेसी नेपाली, राष्ट्रिय एकताको कुरा गर्दा मधेसी नेपाली, राहत वितरण गर्दा मधेसी नेपाली, तर आफ्नो पहिचानसहित सार्वजनिक ठाउँमा उभिँदा मधेसीमाथि अपमान र विभेद किन?

के राष्ट्रियता कुनै खास जाति, समुदाय वा भूगोलको बपौती हो? के नेपाली हुनुको प्रमाण कुनै विशेष भाषा बोल्नु, कुनै विशेष अनुहार हुनु वा कुनै निश्चित क्षेत्रबाट आउनु हो?

यस्तो संकीर्ण मानसिकता बोकेर राष्ट्रिय एकताको भाषण गर्नेहरूलाई एउटा प्रश्न छ— संविधानले समान नागरिकको अधिकार दिएको देशमा मधेसीले आफ्नो आत्मसम्मानका लागि पटकपटक आवाज उठाउनुपर्ने अवस्था किन सिर्जना भइरहेको छ?

मधेसी समुदायले कसैसँग दया मागेको छैन। कसैको कृपामा बाँच्नुपर्ने अवस्था पनि छैन। माग केवल समान व्यवहार, सम्मान र संविधानप्रदत्त अधिकारको हो।

अब यस्ता घटनालाई सामान्य ठानेर टार्ने छुट कसैलाई हुनुहुँदैन। सम्बन्धित निकायले घटनाको निष्पक्ष छानबिन गरी दोषी देखिएकामाथि कानुनअनुसार कारबाही गर्नुपर्छ। खेलकुदको मैदान होस् वा सार्वजनिक स्थल, जातीय पहिचानका आधारमा कसैलाई अपमानित गर्ने छुट कसैलाई छैन।

अन्त्यमा, एउटा प्रश्नले देशको विवेकलाई झकझक्याउनुपर्छ—

रसुवागढीका बाढीपीडितको आँसु पुछ्न आफ्नै खर्चमा साइकल चढेर पुग्ने मधेसी युवा नेपाली हो भने, आफ्नै देशमा आफ्नो टिमलाई समर्थन गर्दा ऊ नेपाली किन नहुने?

हामीलाई राष्ट्रभक्तिको प्रमाणपत्र बाँड्नेहरूलाई भन्न चाहन्छौँ— देशप्रतिको माया अनुहार, भाषा र पहिरनले होइन, कर्म र व्यवहारले प्रमाणित हुन्छ।

मधेसी हुनु कुनै अपराध होइन। आफ्नो पहिचानमा गर्व गर्नु कुनै अपराध होइन। समान अधिकार र सम्मान माग्नु कुनै अपराध होइन।

अब विभेद बन्द हुनुपर्छ। मधेसीको आत्मसम्मानमाथि हुने प्रहार बन्द हुनुपर्छ।

यो देश कसैको निजी सम्पत्ति होइन। नेपाल मधेसीको पनि हो, पहाडीको पनि हो, हिमालीको पनि हो। हामी सबै नेपाली हौँ र सबैको सम्मान समान हुनुपर्छ।

रोमानियामा वैदेशिक रोजगारीको बाटो खुल्दै, 'Work in Romania' डिजिटल प्रणाली नोभेम्बर १५ भित्र पुन: सञ्चालनमा आउने

 

धनुषा धाम । 
वैदेशिक रोजगारीका लागि रोमानिया जाने तयारीमा रहेका र वर्क पर्मिटको पर्खाइमा बसेका नेपाली श्रमिकहरूका लागि खुसीको खबर छ। केही समयदेखि प्राविधिक तथा कानुनी कारणले अवरुद्ध बनेको रोमानिया सरकारको आधिकारिक रोजगार पोर्टल Work in Romania आगामी नोभेम्बर १५ सम्ममा पूर्ण रूपमा पुन: सञ्चालनमा आउने भएको छ।         

रोमानियाको 'एम्पलॉयर्स एसोसिएसन अफ वर्कफोर्स इम्पोर्टर्स' (PIFM) ले दिएको जानकारी अनुसार, विदेशी कामदार भर्ना प्रक्रियामा देखिएको कानुनी जटिलता सुल्झाउन श्रम मन्त्रालयसँग प्राविधिक सहमति भइसकेको छ। गत सेप्टेम्बर महिनामा बुखारेस्ट अदालतको एउटा आदेशका कारण यो अनलाइन प्रणालीमार्फत हुने नयाँ आवेदन र रोजगारदाता दर्ता प्रक्रिया अस्थायी रूपमा रोकिएको थियो।

अब यो प्रणाली सुचारु भएसँगै रोमानियाले झन्डै ४०० प्रकारका विभिन्न पेसा र काम (Classification of Occupations) का लागि विदेशी श्रमिकहरू भर्ना गर्ने लक्ष्य राखेको छ। नयाँ नियम अनुसार विदेशी श्रमिकहरूको न्यूनतम सेवा सुविधा, सुरक्षित आवास र बैंकिङ च्यानलमार्फत तलब भुक्तानी अनिवार्य गरिएको छ, जसले श्रमिकहरूमाथि हुन सक्ने शोषण र दुर्व्यवहारलाई रोक्ने विश्वास गरिएको छ।

यो नयाँ डिजिटल व्यवस्था र रोजगार बजार खुल्ने निश्चित भएसँगै हाल रोमानियामा नयाँ कम्पनी परिवर्तन गर्न चाहने वा नेपालबाट नयाँ भिसाको प्रक्रियामा रहेका हजारौँ नेपाली श्रमिकहरूका लागि रोजगारीका नयाँ र सुरक्षित अवसरहरू सिर्जना हुने बाटो खुलेको छ।

नागरिकमैत्री शासन र शान्ति सुरक्षामा गृहमन्त्रीको जोड: नयाँ आइजिपी डा. केसीलाई जिम्मेवारी हस्तान्तरण

 

धनुषा धाम । 
नेपाल सरकारका गृहमन्त्री सुधन गुरुङले नवनियुक्त प्रहरी महानिरीक्षक (आइजिपी) डा. मनोजकुमार केसीलाई प्रहरी प्रशासन र आम सर्वसाधारणबीचको सम्बन्धलाई थप प्रगाढ र विश्वासिलो बनाउन निर्देशन दिएका छन्। मन्त्रालयमा आयोजित विशेष दर्ज्यानी समारोहमा बोल्दै गृहमन्त्री गुरुङले नागरिक केन्द्रित प्रहरी सेवा नै आजको आवश्यकता रहेको उल्लेख गरे।          

विगत लामो समयदेखि गृहसचिवले आइजिपीलाई दर्ज्यानी चिह्न लगाउने स्थापित परम्परालाई परिमार्जन गर्दै यसपटक स्वयं गृहमन्त्री गुरुङले नै नवनियुक्त प्रहरी प्रमुखलाई फुली लगाइदिएका हुन्। यस कार्यलाई प्रहरी संगठनको मनोबल बढाउने एक प्रतीकात्मक कदमका रूपमा हेरिएको छ।

मन्त्रिपरिषद्को निर्णय र नयाँ नेतृत्व

मन्त्रिपरिषद्को आकस्मिक बैठकले प्रहरी अतिरिक्त महानिरीक्षक (एआइजी) को भूमिकामा रहेका डा. मनोजकुमार केसीलाई प्रहरी नियमावली, २०७१ को नियम ४१ बमोजिम नेपाल प्रहरीको ३४औँ महानिरीक्षक पदमा पदोन्नति गर्ने निर्णय गरेको थियो। सरकारले तत्कालीन प्रहरी प्रमुख दानबहादुर कार्कीलाई प्रधानमन्त्रीको विशेष सुरक्षा सल्लाहकारको नयाँ जिम्मेवारी तोकेपछि रिक्त स्थानमा डा. केसीलाई चयन गरिएको हो।

नवनियुक्त आइजिपी डा. केसी द्वन्द्व रुपान्तरण (Conflict Transformation) विषयमा विद्यावारिधि (PhD) हासिल गरेका बौद्धिक र निष्कलंक छविका अधिकृत मानिन्छन्। यसअघि उनी अपराध अनुसन्धान विभाग (CID) प्रमुखका रूपमा कार्यरत थिए र नक्कली भुटानी शरणार्थी प्रकरण जस्ता ठूला भ्रष्टाचार एवं संगठित अपराधको अनुसन्धानमा उनको कमाण्ड महत्त्वपूर्ण रहेको थियो।

निर्देशनका मुख्य बुँदाहरू

समारोहलाई सम्बोधन गर्दै गृहमन्त्री गुरुङले संगठनभित्र राजनीतिक हस्तक्षेप हुन नदिने प्रतिबद्धता जनाउँदै प्रहरीलाई निर्धक्क भएर काम गर्न आह्वान गरे। उनले सुरक्षा निकायले नागरिकका समस्यालाई नम्र, शिष्ट र पारदर्शी ढंगले सम्बोधन गर्नुपर्नेमा जोड दिए।

प्रहरी महानिरीक्षक डा. केसीले पनि सरकारले सुम्पेको जिम्मेवारी पूर्ण निष्ठाका साथ निभाउने र विधिको शासन कायम गर्दै आम नागरिकको जिउधनको रक्षाका लागि संगठन अहोरात्र खटिने प्रतिबद्धता व्यक्त गरेका छन्।

अमेरिकी मध्यावधि निर्वाचन: ट्रम्पलाई ठूलो राजनीतिक झट्का, सिनेट र हाउस दुवैमा गुमोस् बहुमत

अमेरिकी राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पका लागि मध्यावधि निर्वाचन ठხेस् साबित भएको छ। दुई वर्षअघि जीवनयापनको लागत घटाउने र महँगी नियन्त्रणमा लिने बाचासहित ह्वाइट हाउसको सत्ता सम्हालेका ट्रम्प र उनको दल रिपब्लिकन पार्टीलाई अमेरिकी मतदाताले संसद्मा ठूलो धक्का दिएका छन्।           

​मंगलबार सम्पन्न मध्यावधि निर्वाचनको प्रारम्भिक नतिजा र प्रमुख अमेरिकी सञ्चारमाध्यमहरू (एसोसिएटेड प्रेस, रोयटर्स र सीबीएस न्युज) को प्रक्षेपण अनुसार विपक्षी डेमोक्र्याटिक पार्टीले अमेरिकी संसद्को माथिल्लो सदन सिनेट र तल्लो सदन प्रतिनिधि सभा (हाउस) दुवैको नियन्त्रण आफ्नो हातमा लिने निश्चित भएको छ।

​निर्वाचन परिणामका मुख्य विशेषताहरू:

• ​महँगी र आर्थिक एजेन्डाको असर: अमेरिकी मतदाताहरूले हालको आर्थिक अवस्था, दैनिक उपभोग्य वस्तुको बढेको मूल्य तथा ट्रम्प प्रशासनका केही विवादास्पद आर्थिक नीतिहरूप्रति असन्तुष्टि जनाउँदै विपक्षी दलको पक्षमा मतदान गरेका छन्।

• ​सुरक्षित मानिएका क्षेत्रमा समेत हार: रिपब्लिकन पार्टीले आफ्नो बलियो वा सुरक्षित गढ ठानेका राज्य तथा निर्वाचन क्षेत्रहरूमा समेत डेमोक्र्याट उम्मेदवारहरूले बाजी मारेका छन्। विशेष गरी टेक्सास लगायतका राज्यहरूमा देखिएको उलटफेरले ट्रम्पका लागि यो पराजय कति गहिरो छ भन्ने प्रष्ट्याउँछ।
• ​संसद्मा समीकरण फेरिँदै: यसअघि संसद्का दुवै सदनमा प्रभाव जमाएको रिपब्लिकन पार्टीले बहुमत गुमाएसँगै अब ट्रम्पलाई आफ्नो बाँकी कार्यकालमा नीतिगत निर्णय लिन र कानुन पारित गराउन ठხेस् कठिनाई हुनेछ। डेमोक्र्याटहरूको यो जितले उनीहरूलाई आगामी दिनमा कार्यकारी निर्णयहरूमा कडा निगरानी राख्ने शक्तिशाली राजनीतिक हतियार उपलब्ध गराएको छ।

​

नेतृत्व र वैधताको विवाद उत्कर्षमा: कांग्रेसमा गगन र देउवा पक्षका समानान्तर गतिविधि तीव्र

 

​धनुषा धाम  — नेपाली कांग्रेसभित्र आधिकारिकता र नेतृत्वलाई लिएर सिर्जित विवाद थप पेचिलो बनेको छ। पार्टीको गगन थापा नेतृत्वको संस्थापन पक्षले केन्द्रीय महाधिवेशन सम्पन्न गरी नयाँ नेतृत्व चयन गरिसकेको अवस्थामा पूर्वसभापति शेरबहादुर देउवा समूह भने तल्लो तहदेखि नै छुट्टै अधिवेशन र महाधिवेशनको तयारीमा जुटेको छ।                                      

​देउवा पक्षले आफ्नो सांगठनिक उपस्थितिलाई निरन्तरता दिन कात्तिक १५ गते देशभर जिल्ला अधिवेशन गर्ने कार्यतालिका बनाएको छ। सोही रणनीतिअनुसार सिन्धुपाल्चोकमा कात्तिक १६ गते पूर्वमन्त्री एवं नेता मोहनबहादुर बस्नेतको गृहनगर बाह्रबिसेमा जिल्ला अधिवेशन आयोजना गरिँदै छ। बस्नेत स्वयम्‌ले उद्घाटन गर्ने उक्त कार्यक्रमका लागि आफ्ना निकट कार्यकर्ताहरूलाई सक्रिय सहभागी हुन आह्वान गरिएको छ।

​यसअघि देउवा समूहले सङ्खुवासभा, डोल्पा, हुम्ला, जुम्ला, मुगु, रुकुम पश्चिम, कालिकोट, डोटी, बैतडी र रोल्पामा जिल्ला अधिवेशन सम्पन्न गरिसकेको दाबी गरेको छ। यस्तै, काठमाडौँ जिल्ला अधिवेशन कात्तिक २१ गते पूर्वसभापति देउवाको आतिथ्यतामा गर्ने तयारी छ।

​देउवा समूहको घोषित तालिका अनुसार मंसिर ४ गते प्रदेश अधिवेशन र मंसिर २१ देखि २३ गतेसम्म काठमाडौँमा छुट्टै केन्द्रीय महाधिवेशन सञ्चालन हुनेछ।

​अर्कोतर्फ, असोज १६ देखि १९ गतेसम्म १५औँ केन्द्रीय महाधिवेशनमार्फत नयाँ नेतृत्व चयन गरेको गगन थापा नेतृत्वको पक्षले तल्लो तहका जिल्ला र प्रदेश अधिवेशन नगरिकनै केन्द्रीय नेतृत्व टुङ्गो लगाएको थियो। सभापति थापाले देउवा समूहलाई अलग्गै गतिविधि नगर्न र पार्टीको मूलधारमा फर्किन आह्वान गर्दै एकताका लागि लचक हुने संकेत दिएका छन्। तर, देउवा पक्षले आफ्नो पूर्वघोषित समानान्तर तालिका रोकेको छैन।

​पार्टीको आधिकारिक संरचना र वैधानिकताका विषयमा कानुनी तथा राजनीतिक अन्योल कायम रहेकै बेला दुवै पक्षका गतिविधिले नेपाली कांग्रेसको भावी राजनीतिक दिशा थप जटिल र अन्यौलतातर्फ धकेलिएको छ।

लेखक : कासिन्द्र शर्मा पत्रकार 

च्याटजीपीटीको स्वास्थ्य सल्लाह लिँदा ३१ वर्षीया महिलाको मृत्यु, अभिभावकद्वारा ओपनएआईविरुद्ध मुद्दा

च्याटजीपीटीसँगको स्वास्थ्य सल्लाहका आधारमा छारे रोगको औषधिको मात्रा घटाउँदा ३१ वर्षीया बोवेन वानको मृत्यु भएको घटनामा उनका अभिभावकले ओपनएआईविरुद्ध मुद्दा दायर गरेका छन्।                              

अमेरिकाको सियाटलमा बस्ने वानले लामो समयदेखि प्रयोग गर्दै आएको 'ल्यामोट्रिजिन' औषधिको साइड इफेक्टका कारण सोच्ने र बोल्ने क्षमतामा असर परेको महसुस गरेकी थिइन्। यसैबिच उनले औषधिको मात्रा घटाउने विषयमा च्याटजीपीटीसँग १५८ भन्दा बढी पटक संवाद गरेको र च्याटबटले उनलाई चिकित्सकको सल्लाहबिना नै केही साताभित्रै औषधिको मात्रा ४०० मिलिग्रामबाट घटाएर शून्यमा पुर्‍याउन प्रोत्साहन गरेको आरोप छ।

चिकित्सकले जोखिमपूर्ण हुने बताए पनि च्याटबटले उल्टै चिकित्सकका सुझावलाई शंकाको दृष्टिले हेर्न र औषधिको चक्की आफैँ टुक्र्याएर मात्रा घटाउन सल्लाह दिएको दाबी गरिएको छ। औषधिको मात्रा घटाएपछि उनमा विभिन्न गम्भीर शारीरिक लक्षणहरू देखा परेका थिए, तर च्याटबटले ती लक्षणलाई सामान्य रूपमा लिई चिन्ता नलिन आश्वासन मात्र दिएको परिवारको भनाइ छ।

सन् २०२६ फेब्रुअरी १२ मा अपार्टमेन्टमा अचेत भेटिएकी वानको ‘सुडन अनएक्सपेक्टेड डेथ इन एपिलेप्सी’ (SUDEP) का कारण मृत्यु भएको पुष्टि भएको थियो। यस दुःखद घटनापछि ओपनएआईले वानले प्रयोग गरेको पुरानो मोडल (जीपीटी–४ओ) लाई उपभोक्ता एपबाट हटाइसकेको छ। साथै, एआई च्याटबट चिकित्सकीय उपचारको विकल्प नभएको र यस्ता प्रविधिहरू प्रयोग गर्दा स्वास्थ्यसम्बन्धी विषयमा अत्यधिक सावधानी अपनाउनुपर्ने यो घटनाले स्पष्ट पारेको छ।

सामाजिक सञ्जालमा हिंसा भड्काउने हिन्दु समुदाय प्रती घृणास्पद कमेन्ट बढ्दै, प्रहरीले अनुसन्धान थाल्न सक्ने

 

काठमाडौं । पछिल्लो समय सामाजिक सञ्जालमा धार्मिक तथा जातीय आधारमा घृणा फैलाउने र हिंसा भड्काउने खालका कमेन्ट बढ्दै गएका छन्। विशेष गरी नेपाललाई हिन्दु राष्ट्र बनाउने मागसम्बन्धी एउटा भिडियोमाथि आएका कमेन्टले चासो बढाएको छ।                              

उक्त भिडियोमाथि Rajan Rai नामक व्यक्तिले लेखेको कमेन्टमा मुस्लिम, क्रिस्चियन, बौद्ध, किराँती, राई, लिम्बू, मगर, गुरुङ, तामाङ, शेर्पा, थारूलगायतका समुदायलाई लक्षित गर्दै “हिन्दुलाई खेदाएर टुक्रा-टुक्रा पारेर सिध्याउने दिन आएको छ, सबैले आफ्नो हतियारको धार तेज राख्नु” भन्ने आशय व्यक्त गरिएको छ। अर्का व्यक्ति Hari Sunuwar ले पनि “तीन महिनापछि धार्मिक युद्ध निम्त्याउने”

                                     

कानुनविद्हरूका अनुसार यस्ता अभिव्यक्ति विद्युतीय कारोबार ऐन, २०६३ को दफा ४७ अन्तर्गत अपराध मानिन्छ। उक्त दफाले कम्प्युटर वा इन्टरनेटमा कसैप्रति घृणा फैलाउने, विभिन्न जातजाति वा सम्प्रदायबीचको सम्बन्ध बिगार्ने सामग्री प्रकाशन गर्न निषेध गरेको छ। यसमा पाँच वर्षसम्म कैद वा एक लाख रुपैयाँसम्म जरिवाना वा दुवै सजाय हुन सक्छ।

साइबर व्यूरोका अधिकारीहरूले यस्ता घटनामा उजुरी परेमा अनुसन्धान अगाडि बढाइने बताउँदै आएका छन्। उनीहरूले प्रमाण सुरक्षित राखेर चाँडो उजुरी दिन आग्रह गरेका छन्।

सावधानी:

सामाजिक सञ्जालमा कसैलाई लक्षित गरी हिंसा भड्काउने, घृणा फैलाउने वा समुदायबीच द्वेष उत्पन्न गराउने कमेन्ट लेख्नु गम्भीर अपराध हो। यस्ता अभिव्यक्तिले समाजमा तनाव बढाउने मात्र होइन, लेख्ने व्यक्ति स्वयं कानुनी कारबाहीको दायरामा पर्छन्। आफूले लेखेका कुराको जिम्मेवारी लिने र अरूलाई उक्साउने कामबाट टाढा रहनुपर्छ।

यदि कसैले यस्ता कमेन्ट देखेमा स्क्रिनशटसहित साइबर व्यूरो (cyberbureau@nepalpolice.gov.np वा ०१-५३१९०४४) मा उजुरी दिन सकिन्छ।

🚨 दुःखद् घटना : मधेसमा गर्भवती महिलामाथि निर्मम कुटपिट, आठ हप्ताको गर्भ खेर गएको आरोप!

❗ कहिलेसम्म चुप बस्ने मधेस प्रदेश सरकार र प्रशासन?

महोत्तरीको सोनमा गाउँपालिका–८, सिंहासनीमा गर्भवती महिलामाथि भएको कुटपिटको घटनाले मधेस प्रदेशको शान्ति सुरक्षा र महिला सुरक्षाको अवस्थामाथि गम्भीर प्रश्न खडा गरेको छ।

घरबाटोको विषयमा सुरु भएको सामान्य विवादले हिंसात्मक रूप लिँदा ३५ वर्षीया बबितादेवी यादव घाइते भएकी छन्। पीडित पक्षको आरोपअनुसार कुटपिटका कारण उनको आठ हप्ताको गर्भसमेत खेर गएको छ। यो घटनासम्बन्धी थप विवरण र दोषीको जिम्मेवारी अनुसन्धानबाट पुष्टि हुन आवश्यक छ।

आखिर मधेसमा महिलाहरू कहिलेसम्म असुरक्षित भएर बाँच्नुपर्ने?

                             

घरायसी विवाद होस् वा बाटोघाटोको झगडा, कुनै पनि विवादको समाधान कुटपिट र हिंसा हुन सक्दैन। अझ गर्भवती महिलामाथि हातपात भएको र गर्भ खेर गएको गम्भीर आरोप सार्वजनिक हुनु अत्यन्तै चिन्ताजनक विषय हो।

मधेस प्रदेशमा महिला हिंसाका घटनालाई प्रभावकारी रूपमा नियन्त्रण गर्न नसक्नुले प्रहरी प्रशासन, स्थानीय सरकार र प्रदेश सरकारको कार्यक्षमतामाथि प्रश्न उठाएको छ। समयमै प्रभावकारी रोकथाम, कानुनको निष्पक्ष कार्यान्वयन र पीडितलाई न्याय दिलाउने काम हुन नसके यस्ता घटनाले समाजमा दण्डहीनतालाई थप प्रोत्साहन गर्न सक्छन्।

⚖️ अब भाषण होइन, परिणाम चाहिन्छ!

🔴 घटनाको निष्पक्ष र गहिरो अनुसन्धान गरियोस्।

🔴 दोषी प्रमाणित हुने व्यक्तिलाई प्रचलित कानुनअनुसार कडा कारबाही गरियोस्।

🔴 पीडित महिलाको उपचार, सुरक्षा र न्याय सुनिश्चित गरियोस्।

🔴 मधेस प्रदेशका सबै जिल्लामा महिला हिंसा रोकथामका लागि प्रभावकारी सुरक्षा व्यवस्था लागू गरियोस्।

🔴 महिला हिंसाका घटनामा प्रहरी प्रशासन र सम्बन्धित निकायको लापरबाही देखिए जिम्मेवार पदाधिकारीमाथि पनि छानबिन र कानुनी कारबाही गरियोस्।

                                                 

महिला सुरक्षा कुनै राजनीतिक नारा होइन, राज्यको अनिवार्य जिम्मेवारी हो। आफ्नो घरमा समेत महिला सुरक्षित छैनन् भने सुशासन र सुरक्षाका ठूला भाषणको अर्थ के रहन्छ?

मधेस प्रदेश सरकार, प्रहरी प्रशासन र सम्बन्धित निकायले अब पनि यस्ता घटनालाई सामान्य विवाद भनेर पन्छाउने हो भने जनताले राज्यको जिम्मेवारीमाथि प्रश्न उठाउनु स्वाभाविक हुनेछ।

एउटी महिलामाथिको हिंसा केवल एउटा परिवारमाथिको अन्याय होइन, यो सम्पूर्ण समाजको सुरक्षा र न्याय व्यवस्थामाथिको चुनौती हो।

रास्वपाको अनुशासन कागजमा मात्रै सीमित हो? पदमुक्त जिल्ला सभापति अझै पदमै, केन्द्रीय आदेशलाई नै चुनौती!

 #1.लक्ष्मेश्वर यादब ।

धनुषा — आफूलाई सुशासन, विधिको शासन र आन्तरिक लोकतन्त्रको पक्षधर दाबी गर्ने राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टी (रास्वपा) भित्रै पार्टीको निर्णय र अनुशासन कार्यान्वयनबारे गम्भीर प्रश्न उठ्न थालेका छन्। धनुषा जिल्ला सभापति लक्ष्मेश्वर यादवको पदसम्बन्धी विवादले पार्टीको अनुशासन र नेतृत्वको कार्यशैलीमाथि प्रश्न खडा गरेको छ।

       

                         

रास्वपाको केन्द्रीय अनुशासन आयोगबाट जारी पत्रमा लक्ष्मेश्वर यादवलाई धनुषा जिल्ला कार्यसमितिको सभापतिको पदबाट पदमुक्त गरिएको उल्लेख छ। पत्रअनुसार, थप सूचना नआएसम्म जिल्ला सभापतिको हैसियतमा कुनै पनि कार्यसम्पादन नगर्न, उपस्थित नहुन र पार्टीका गतिविधिमा सहभागी नहुन अन्तरकालीन आदेश जारी गरिएको देखिन्छ।

तर प्रश्न उठ्छ—केन्द्रीय निकायको लिखित आदेश हुँदाहुँदै पनि यदि लक्ष्मेश्वर यादवले आफूलाई जिल्ला सभापति भन्दै प्रचारप्रसार गरिरहनुभएको छ भने, त्यसको जवाफदेहिता कसले लिने?

पार्टीको आधिकारिक पत्रले पदमुक्त गरेको अवस्थामा पनि विभिन्न पोस्टर तथा प्रचार सामग्रीमा ‘जिल्ला सभापति लक्ष्मेश्वर यादव’ लेखिँदै आएको भन्ने गुनासो कार्यकर्ताहरूबाट उठिरहेको छ। यस विषयमा कार्यकर्ताहरूमा असन्तुष्टि रहेको दाबीसमेत गरिएको छ।

यदि पार्टीको केन्द्रीय अनुशासन आयोगको आदेश पालना भएको छैन भने, यो केवल एउटा व्यक्तिको पदसम्बन्धी विवादमा सीमित रहँदैन। यसले पार्टीभित्रको अनुशासन, निर्णय कार्यान्वयन र नेतृत्वको जवाफदेहितामाथि नै प्रश्न उठाउँछ।

🔥 पत्रकारका तीन सिधा प्रश्न: रास्वपा नेतृत्व जवाफ दिन तयार छ?

१. लक्ष्मेश्वर यादवलाई प्रश्न:

केन्द्रीय अनुशासन आयोगको पत्रमा पदमुक्त गरिएको उल्लेख हुँदाहुँदै पनि आफूलाई जिल्ला सभापति भनेर प्रस्तुत गरिरहनुभएको हो भने, कुन आधिकारिक निर्णय र नैतिक आधारमा यस्तो गरिरहनुभएको छ?

२. रास्वपा केन्द्रीय नेतृत्वलाई प्रश्न:

आफ्नै पार्टीको केन्द्रीय निकायले जारी गरेको आदेश कार्यान्वयन नभएको अवस्था हो भने, त्यसको जिम्मेवारी कसले लिने? पार्टीको विधान र अनुशासन अरू कार्यकर्ताका लागि मात्र हो कि नेतृत्वमा रहेका व्यक्तिहरूका लागि पनि समान रूपमा लागू हुन्छ?

३. पार्टीको सुशासनको नारालाई प्रश्न:

आफ्नै निर्णय कार्यान्वयन गराउन नसक्ने पार्टीले देशमा सुशासन कायम गर्ने प्रतिबद्धतामाथि उठेका प्रश्नहरूको जवाफ कसरी दिने? पार्टीको अनुशासन आयोगको आदेशलाई बेवास्ता गरिएको हो भने, सम्बन्धित व्यक्तिमाथि थप कारबाही हुन्छ कि यो विवादलाई चुपचाप सामसुम पारिन्छ?

⚖️ अन्तिम प्रश्न: विधान ठूलो कि व्यक्ति?

राजनीतिक दलको वास्तविक परीक्षा भाषण, पोस्टर र नारामा होइन, आफ्नै निर्णय कार्यान्वयन गर्ने क्षमतामा हुन्छ। सुशासनको वकालत गर्ने पार्टीले आफ्नै संगठनभित्र उठेका अनुशासनसम्बन्धी प्रश्नहरूको जवाफ पनि पारदर्शी ढङ्गले दिन सक्नुपर्छ।

रास्वपा नेतृत्वलाई प्रश्न छ—केन्द्रीय अनुशासन आयोगको आदेश पालना गराउन पार्टीले ठोस कदम चाल्छ, वा धनुषाको यो विवादले पार्टीको आन्तरिक अनुशासनमाथि थप प्रश्न उठाइरहनेछ?

अब कार्यकर्तालाई भाषण होइन, स्पष्ट जवाफ र व्यवहारमा देखिने निर्णय चाहिएको छ।

राजनीतिक DNA विश्लेषण प्रतिवेदन: धनुषाधाम नगरपालिका वडा नम्बर १

 

स्रोत / अध्ययन: Apan Dhanusha dham

१. पृष्ठभूमि तथा राजनीतिक उतारचढाव

धनुषाधाम नगरपालिका वडा नम्बर १ को राजनीतिक इतिहास र हालैका घटनाक्रमहरू निकै चाखलाग्दा देखिएका छन्। वि.सं. २०७९ सालको स्थानीय तह निर्वाचनमा यस वडामा नेपाली कांग्रेसका तर्फबाट विश्वनाथ यादव वडा अध्यक्ष पदमा निर्वाचित हुनुभएको थियो। तर, निर्वाचित भएको केही समयपछि नै उहाँको असामयिक निधन भयो, जसका कारण वडा अध्यक्षको पद रिक्त हुन पुग्यो। सोही रिक्त पदपूर्तिका लागि निर्वाचन आयोगले वि.सं. २०८१ मंसिर १६ गते यस वडामा उपनिर्वाचन (उपचुनाव) गराएको थियो।

२. २०८१ को उपनिर्वाचन: मतको गणितीय समीकरण

उक्त उपनिर्वाचनमा त्रिपक्षीय र निकै प्रतिस्पर्धात्मक भिडन्त देखिएको थियो। निर्वाचनको अन्तिम परिणाम यस्तो थियो:

• नेकपा (माओवादी केन्द्र): सुनिल कापर केवट – ६८४ मत (विजयी)
• नेपाली कांग्रेस: अशोक कुमार मण्डल – ६०२ मत (निकटतम प्रतिद्वन्द्वी)
• जसपा नेपाल: अजय कुमार यादव – ४९९ मत (तेस्रो स्थान)

माओवादी केन्द्रका सुनिल कापर केवटले कांग्रेस र जसपाका उम्मेदवारहरूलाई पराजित गर्दै विरासत आफ्नो पक्षमा पारेका थिए।

३. बदलिँदो जनमत र वर्तमान राजनीतिक परिवेश (DNA Analysis)

उपनिर्वाचन परिणामको छोटो समयमै अहिले धनुषाधाम वडा नम्बर १ को राजनीतिक धरातल र जनमतमा व्यापक फेरबदल (Shift) आएको स्थानीय विश्लेषक तथा नागरिकहरू बताउँछन्। वर्तमान राजनीतिक स्थितिको DNA विश्लेषण गर्दा निम्नलिखित मुख्य बुँदाहरू देखा पर्छन्:

• सत्तारूढ दलप्रति जनआक्रोश: वर्तमान वडा अध्यक्ष सुनिल कापर केवटप्रति स्थानीय जनता रुष्ट देखिन थालेका छन्। चुनावका बेला गरिएका 'झूटा आश्वासन र बाचा' हरू पूरा नभएको भन्दै मतदाताहरूमा असन्तुष्टि चुलिएको छ। यसले गर्दा आगामी चुनावमा माओवादी केन्द्रका लागि आफ्नो शाख जोगाउन ठूलो चुनौती खडा भएको छ।
• परम्परागत दलहरू अस्वीकृत हुने संकेत: स्थानीय नागरिकहरू अब पुराना र स्थापित राजनीतिक दलहरूलाई सजिलै भोट नहाल्ने मनस्थितिमा पुगेका छन्। जनताले वैकल्पिक राजनीतिक शक्तिको खोजी गरिरहेको स्पष्ट बुझिन्छ।
• रास्वपाको उदय र 'अजय कार्ड': यस वडाको राजनीतिमा सबैभन्दा अनौठो र निर्णायक मोड तब आयो, जब उपनिर्वाचनमा तेस्रो स्थान हासिल गरेका जसपाका पूर्व उम्मेदवार अजय कुमार यादवले जसपा परित्याग गरी राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टी (रास्वपा) मा प्रवेश गरे। रास्वपामा प्रवेश गरेसँगै उनको राजनीतिक उचाइ, चर्चा र जनसम्पर्क निकै आक्रामक रूपमा बढेको देखिन्छ।

४. आगामी निर्वाचनको सम्भावित परिदृश्य र मुख्य प्रतिस्पर्धा

अनौठो कुरा के छ भने, आगामी स्थानीय निर्वाचनमा पनि उम्मेदवारका अनुहारहरू पुरानै (विगतकै प्रतिस्पर्धीहरू) हुने सम्भावना बलियो छ। तर, यसपटक दल र राजनीतिक समीकरण फेरिएका छन्।

• मुख्य भिडन्त: अबको आगामी चुनावमा धनुषाधाम वडा नम्बर १ मा मुख्य प्रतिस्पर्धा नेकपा (माओवादी केन्द्र) का सुनिल कापर केवट र रास्वपाका सम्भावित उम्मेदवार (अजय कुमार यादव) बीच हुने सुनिश्चित देखिन्छ।
• रास्वपाको टक्कर: विगतमा तेस्रो स्थानमा खुम्चिएका अजय कुमार यादव यसपटक रास्वपाको 'घण्टी' चुनाव चिन्ह र नयाँ क्रेजसहित वर्तमान वडा अध्यक्ष सुनिल कापरलाई कडा टक्कर दिने तयारीमा छन्।

निष्कर्ष

परिवर्तनको वर्तमान लहर र जनआक्रोशको बीचमा माओवादी केन्द्रका सुनिल कापर केवटले आफ्नो पद र साख टिकाउन सक्लान् या रास्वपाले यहाँ नयाँ इतिहास रच्ला? यो त आगामी स्थानीय चुनावको मतपेटिकाले नै फैसला गर्नेछ। तर, हालको वस्तुस्थिति हेर्दा धनुषाधाम १ मा पुराना दलहरूको किल्ला हल्लिएको र वैकल्पिक राजनीतिको लहर बलियो बन्दै गएको स्पष्ट देखिन्छ।

रास्वपा सांसद खगेन्द्र सुनारविरुद्ध फैलिएको अडियो विवादमा ठूलो ट्विस्ट आएको छ।

 रास्वपा सांसद खगेन्द्र सुनारविरुद्ध फैलिएको अडियो विवादमा ठूलो ट्विस्ट आएको छ।

अहिलेसम्म ‘पीडित’ भनिएकी महिलाले नै सुनारको पक्षमा उभिएर भनिन् – भाइरल अडियोमा सुनिएको आवाज मेरो होइन। उनले स्पष्ट रूपमा भनिन् कि आफ्नो चरित्र हत्या गर्न यो अडियो प्रयोग गरिएको छ र उनी यसको सिकार बन्न बाध्य पारिएकी छन्।

महिलाले आरोप लगाएकी छन् कि सडकबाट आएका दलित सांसदलाई राजनीतिक रूपमा सिध्याउन यस्तो घिनलाग्दो खेल खेलिएको छ र आफूलाई त्यही खेलको हतियार बनाइएको छ। यदि साँच्चै पीडित भएको भए उनी चुप लागेर बस्ने थिइनन्, प्रहरीको ढोकामै पुग्ने थिइन् भन्दै उनले अडियोको फरेन्सिक जाँच गराउन चुनौती दिएकी छन्। साथै निरन्तर बदनाम गरिए साइबर कानुनअनुसार कडा कारबाही गर्ने चेतावनी पनि दिएकी छन्।

धनुषाधाम नगरपालिकामा अम्बिका साहजस्ता योग्य उम्मेदवार अन्य दलमा नभएको स्थानीयको दाबी।

धनुषाधाम । धनुषाधाम नगरपालिकामा इन्जिनियर अम्बिका साहको योग्यता, अनुभव र व्यावसायिक पृष्ठभूमिलाई लिएर स्थानीयस्तरमा चर्चा हुन थालेको छ। स्थानीयवासीहरूको दाबीअनुसार, विभिन्न क्षेत्रमा अनुभव हासिल गर्नुभएका साह नगरपालिकाको विकासका लागि सम्भावना बोकेको व्यक्तित्व हुनुहुन्छ।

इन्जिनियर साहले युरोपेली सङ्घ (EU) का विभिन्न परियोजनामा १५ वर्षभन्दा बढी समय काम गरेको अनुभव हासिल गर्नुभएको बताइएको छ। उहाँको अन्तर्राष्ट्रिय परियोजनासम्बन्धी अनुभव र प्राविधिक ज्ञानलाई स्थानीय विकाससँग जोड्न सकिने विषयमा चर्चा भइरहेको छ।

स्थानीय केही व्यक्तिहरूले धनुषाधाम नगरपालिकामा उहाँजस्तो योग्यता र अनुभव भएको उम्मेदवार अन्य दलमा नरहेको दाबी गरेका छन्। यद्यपि, यो स्थानीयवासीहरूको धारणा हो, जसको स्वतन्त्र पुष्टि हुन बाँकी छ।

#ApanDhanushaDham | धनुषाधामको विकास, समृद्धि र सुशासनको बहस।

खगोलविद्हरूले अहिलेसम्मको सबैभन्दा ठूलो ग्यालेक्सी पत्ता लगाएकाछन्, यति ठुलो कि पुरै बिस्वनै चकित छन ।

 लगभग 20,000 रेडियो एन्टेनाहरू सम्मिलित इन्टरफेरोमेट्रिक नेटवर्क, युरोपभर 52 स्थानहरूमा वितरित।

 तिनीहरूले नयाँ पाइपलाइन मार्फत डेटा पुन: प्रशोधन गरे, कम्प्याक्ट रेडियो स्रोतहरू हटाएर, जसले फैलिएको रेडियो लोबहरू पत्ता लगाउन, र अप्टिकल विरूपणको लागि सुधार गर्न सक्छ।

 नतिजा तस्बिरहरू, तिनीहरू भन्छन्, रेडियो ग्यालेक्सी लोबहरूको लागि आयोजित सबैभन्दा संवेदनशील खोज प्रतिनिधित्व गर्दछ।  त्यसपछि, तिनीहरूले आफ्नो लक्ष्य पत्ता लगाउनको लागि उपलब्ध उत्तम ढाँचा पहिचान उपकरण प्रयोग गरे: तिनीहरूको आफ्नै आँखा।

 यसरी तिनीहरूले Alcyoneus फेला पारे, केहि अरब प्रकाश-वर्ष टाढा ग्यालेक्सीबाट बाहिर निस्केको।

 "हामीले एकल ग्यालेक्सीले बनाएको सबैभन्दा ठूलो ज्ञात संरचना प्रक्षेपणमा के हो पत्ता लगायौं - 4.99 ± 0.04 मेगापार्सेकको अनुमानित उचित लम्बाइ [को] एक विशाल रेडियो ग्यालेक्सी। वास्तविक उचित लम्बाइ कम्तिमा … 5.04 ± 0.05 मेगापार्सेक हो," उनीहरूले  व्याख्या गरियो।

 एकपटक तिनीहरूले लोबहरू मापन गरेपछि, शोधकर्ताहरूले होस्ट ग्यालेक्सी बुझ्न प्रयास गर्न स्लोन डिजिटल स्काई सर्वेक्षण प्रयोग गरे।

 तिनीहरूले पत्ता लगाए कि यो एकदम सामान्य अण्डाकार आकाशगंगा हो, जुन ब्रह्माण्डीय जालको फिलामेन्टमा सम्मिलित छ, सूर्यको द्रव्यमानको लगभग 240 बिलियन गुणामा रहेको छ, यसको केन्द्रमा एक सुपरमासिभ ब्ल्याक होल सूर्यको 400 मिलियन गुणा भार रहेको छ।

 यी दुबै प्यारामिटरहरू वास्तवमा विशाल रेडियो ग्यालेक्सीहरूको लागि तल्लो छेउमा छन्, जसले रेडियो लोबहरूको वृद्धिलाई ड्राइभ गर्छ भनेर केही संकेतहरू प्रदान गर्न सक्छ।

 "ज्यामिति भन्दा बाहिर, Alcyoneus र यसको होस्ट शंकास्पद रूपमा सामान्य छन्: कुल कम-फ्रिक्वेन्सी प्रकाश घनत्व, तारकीय द्रव्यमान, र सुपरमासिभ ब्ल्याक होल मास सबै मध्यवर्ती विशाल रेडियो आकाशगंगाहरू भन्दा कम छन्, "अनुसन्धानकर्ताहरूले लेखे।

 "यसैले, धेरै विशाल आकाशगंगाहरू वा केन्द्रीय कालो प्वालहरू ठूला राक्षसहरू बढ्न आवश्यक पर्दैन, र, यदि अवलोकन गरिएको अवस्था यसको जीवनकालमा स्रोतको प्रतिनिधि हो भने, न त उच्च रेडियो शक्ति हो।"

 यो हुन सक्छ कि Alcyoneus अन्तरिक्षको क्षेत्रमा बसेको छ जुन औसत भन्दा कम घनत्व छ, जसले यसको विस्तारलाई सक्षम बनाउन सक्छ - वा त्यो ब्रह्माण्डीय वेबसँगको अन्तरक्रियाले वस्तुको वृद्धिमा भूमिका खेल्छ।

 यसको पछाडि जे पनि छ, यद्यपि, अन्वेषकहरूले विश्वास गर्छन् कि अल्सियोनस अझै पनि ठूलो हुँदैछ, ब्रह्माण्डको अँध्यारोमा टाढा।

 उक्त अनुसन्धान एस्ट्रोनोमी एण्ड एस्ट्रोफिजिक्समा प्रकाशित भएको थियो।

सावधान!! नेपाली कामदारहरु साउदी अरेबियामा पनि कोरोना भाइरस धेरै बढी मात्रामा बढ्दैै.......

Kathmandu tuesday 23 april 

 भर्खरै नेपाली राजदुतावास रियादले र साउदी सरकारको स्वस्थ मन्त्रालयले जनाएको अनुसार आज साउदी अरेबियामा 24 घन्टा भित्र ११५८ जनामा कोरोना भाइरस अर्थात ( Coved- 19)संक्रमीत ब्याक्ती फेला परेको जनाएको छ ।  त्यसर्त साउदीको कुल जनसंख्या   भने को २८७९०७८०  जना छ । र कामको सिलसिलामा आएको बिदेशीको जनसंख्या करिब 40 लाख देखि 70 लाखको बिचमा साउदी सरकारको परबक्ताले जनाएको छ । हाम्रो परोसी रास्ट्र भारतको जनसंख्या १३० करोडको हराहारीमा छ तर  भारतमा पनि 24 घन्टा भित्रमा  लगभग १३०० सय  जना संक्रमीत ब्याक्ती फेला परि रहेको छ । भारतको र साउदीको जनसंख्याको अनुपातमा  साउदीमा धेरै  ( covid- 19 ) बाट संक्रमीत ब्याक्ती पाइरहेका छन । 

                                     

नेपाली राजदुतावास रियादको अनुसार आल सम्म कुनै पनि नेपालीमा कोरोना भाइरसको संक्रमीत पाएको छैन । तर पनि कोरोनाको साउदी  अरेबिया बढ्दो जोखिममा नेपाली  राजदुतावास रियादले सबैलाई सक्दो सावधानी अपनाउन आग्रह गरेको छ । तलको फोटो हेर्नुस् 

More than two hundred ‘Free Madhesh’ activists arrested; double dozen injured

Friday, Nepal Police has arrested more than two hundred activists of the Alliance for Independent Madhesh (AIM) led by Dr. CK Raut, on Friday, from various districts, while they were demonstrating to mark the Sundhara Racial Arrest of 2014 at various places. The police has arrested 73 activists from Janakpur including Dr. Raut, 55 from Nepalganj, 50 from Rauthat, 13 from Parsa, 19 from Navalparasi, 11 from Morang, 70 from Rupandehi, 7 from Kapilvastu and 7 from Jhapa district according to the report received so far. The police used force in Janakpur and Rupandehi, injuring about two dozen of activists, and seizing banners and flags. 

The peaceful protestors held placards written 'End Racism', 'End Nepali Colonisation', 'Stop Genocide', 'Referendum for Free Madhesh', 'Free Dr CK Raut' etc.

The Alliance had decided to commemorate Mansir 10th (November 25th as 'the Racial Arrest Day', through peaceful placard demonstrations, to mark the arrest of more than 300 Madheshis two year ago on the same day, from the Sundhara area of ​​Kathmandu, when the Nepal Police had arrested them just by looking at the colour of their skin (See, Amnesty International Appeal [1], Asian Human Rights Commission Report [2]).

Alliance for Independent Madhesh (AIM) is a coalition of Madheshi people, activists, political parties and various social organisations working for the independence of Madhesh, through non-violent and peaceful means following the principles of Buddha, Gandhi and Mandela. The alliance advocates an end to Nepali colonisation, racism, slavery and discrimination imposed on the Madheshis. It stands for three pillars: (a) Independent Madhesh (b) Democratic System, and (c) Peaceful and Non-violent Means.

Acknowledging that the rights to freedom of speech, movement, peaceful assembly and association are the fundamental rights of all human beings everywhere, as also mandated by the United Nations Universal Declaration of Human Rights (UDHR) and International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR ), of which Nepal is a signatory, we expect acknowledgement and assurance of the rights to freedom of expression, movement and peaceful assembly from the state and its agencies. We hereby appeal to all human rights bodies, journalists and international communities to oppose any infringement on fundamental human rights by the Government of Nepal and its agencies, to secure immediate and unconditional release of the detainees, and to ensure fundamental human rights and freedom of expression for all.  

Kailash Mahato, Subcoordinator
Alliance for Independent Madhesh (AIM) 
Mobile: + 977-9811568678
Email: our.madhesh@gmail.com
URL: madhesh.com

[1] Nepal: Dissenting Voices at Risk
Amnesty International, 5 December 2014, Index number: ASA 31/008/2014
URL: https://www.amnesty.org/download/Documents/208000/asa310082014en.pdf

"The arrests of CK Raut and fellow Madhesi activists on 25 and 26 November for attempting to hold a rally in Kathmandu constitute violations of the rights to freedom of expression and peaceful assembly; the Government of Nepal must actively protect the space for political debate, including dissenting views on the constitution. Altogether, the Nepal police and Central Investigation Bureau (CIB) arrested more than 300 people and held some 30 individuals, including Raut, for up to 48 hours. "

[2] NEPAL: Mass arrests on eve of SAARC summit
Asian Human Rights Commission, November 29, 2014
URL: http://www.humanrights.asia/news/ahrc-news/AHRC-STM-201-2014

https://www.facebook.com/Mdriyaj.khan/videos/1316659361710105/

मधेशीलाई होच्याउने यो कस्तो कलाकारिता ? मधेशीलाई किन नेपाली चलचित्रमा हेफ्ने गर्छ ?

 जनकपुर : सावन ४ गते 

-माधव ढुगेंल
प्राचीन नाटकहरूमा हास्य रस पैदा गर्नका लागि विदूषकको व्यवस्था हुन्थ्यो । राजाका सहयोगीका रूपमा रहने र राजालाई प्रेमका विषयमा सल्लाह दिने विदूषकहरू शारीरिक रूपले विरूप हुन्थे ।

गलगाँड निस्किएका, भकभकाएर बोल्ने, होचा पुड्का, नपुंसक वा त्यस बेलाको समाजमा कुनै न कुनै ढंगले असुन्दर ठानिएकाहरूलाई विदूषक बनाइन्थ्यो र दर्शक हँसाइन्थ्यो ।

मूक युग (साइलेन्ट इरा) का अमेरिकी फिल्महरूको एउटा विशेषता कमेडी थियो । म्याक सेनेट, चार्ली च्याप्लिन, बस्टर केटन र ह्यारोल्ड लोइडहरूले यस विधालाई विकसित गरे ।

सेनेटका प्रारम्भिक कमेडीमा नैतिक शिक्षा पटक्कै थिएन । तिनीहरू ख्यालठट्टा र पहेलीहरूमा आधारित थिए । अधिकांश कमेडियनहरूले राजनीतिक समस्यालाई कमेडीको विषय बनाउँथे । लोइड बढी मेकानिकल र अमूर्त कमेडीका लागि प्रख्यात छन् । यीमध्ये चार्ली बढी नै मानवीय र राजनीतिक पनि छन् ।

नेपालमा चार्ली च्याप्लिनको लोकप्रियता अरूको भन्दा बढी छ । फरक प्रवृत्ति, रुचि र स्वभावका मानिसमध्ये कसलाई हाँसोको विषय बनाउने र किन बनाउने भन्नेको खास प्रयोजन हुन्छ जुन कुरामा चार्ली गम्भीर थिए ।

कसैलाई हाँसोको विषय बनाउनुभन्दा पहिले उनी त्यसका विषयमा सोची विचारीकन मात्रै निर्णय लिन्थे । उपहास गर्न पाइयो भन्दैमा जसलाई पनि उडाउने र होच्याउने जस्तो विवेकहीन काम उनले गरेनन् । उनलाई स्मरणीय र आदरणीय बनाइराख्ने सबैभन्दा ठूलो कुरा सायद यही हो । हँसाउनैका लागि हँसाउन खोज्नेहरू त नेपालमा पनि धेरै भए, चार्लीबाट सिक्न चाहनेहरू देखिएनन् ।

‘समाजवादी यथार्थवाद’ शीर्षकको लेखमा लुनाचास्र्कीले लेखेका छन्, ‘हास्यव्यङ्ग्यले भरिएको कमेडी, जसले अभाव वा कमजोरीतर्फ इसारा गरेको हुन्छ र ऐनाजस्तै भएर मानिसलाई आफ्ना कमजोरी घटाउन सिकाउँछ । तर, यो त्यस्तो ऐना चाहिँ होइन जसले मानिसमा डर पैदा गरोस् र आत्महत्याको तयारी गराओस् बरु मानिसले थाहा पाओस् कि उसले हातमुख धुन तथा दारी फाल्न आवश्यक भइसकेको छ (सन् १९८७ः १०८०)।

चलचित्रमा कसैलाई हाँसोको विषय बनाउनु भनेको उसको चारित्रिक दुर्बलता वा कमजोरीमाथि उपहास गर्नु नै हो ।


मानिसको चरित्रमा प्रदूषणका रूपमा रहेका अहंकार, ईष्र्या, मूर्खता, शोषण जस्ता तुच्छ प्रवत्तिमाथि उपहास गरेर मानिसलाई ज्यादा मानवीय र सभ्य बनाउनका लागि कसैलाई हाँसोको विषय बनाइन्छ । त्यसैले कसलाई उपहास गर्ने र कसलाई नगर्ने भन्ने बारेमा चलचित्रकर्मीले सोचेकै हुन्छ । सामान्यतया खलपात्र वा खलचरित्रहरूलाई तिनीहरूको अदूरदर्शिताका लागि, मानव हित विपरीतको मूर्खतापूर्ण सोचाइ र असभ्य व्यवहारका लागि हाँसोको विषय बनाइन्छ ।

तर, नेपाली चलचित्रमा जसलाई हाँसोको पात्र बनाएर उपहास गर्ने गरिएको छ, त्यो गलत ठाउँमा गर्ने गरिएको छ । खास समुदाय र वर्गको व्यक्तिलाई उपहासको पात्र बनाएर चलचित्रहरूले उनीहरूमाथि हिंसा गरिरहेका छन् । चलचित्र निर्देशक नवीन सुब्बाका विचारमा ‘इतर समुदाय वा संस्कृतिप्रति चाहे त्यो व्यक्ति नै किन नहोस्, चलचित्रले ‘जेनरलाइज’ गरेर प्रस्तुत गर्छ भने त्यो नश्लवादी हुन्छ’ र ‘रेसम फिलिली’ तथा ‘होस्टेल रिटन्र्स’ जस्ता चलचित्रहरूले यही काम गरेका छन् ।


‘होस्टेल रिटन्र्स’को सन्दर्भ दिँदै नवीन सुब्बा लेख्छन्, ‘एउटा मधेशी युवा इन्जिनियरिङ कलेजको होस्टलमा आउँदा हातमा शिवको मूर्ति बोकेर आएको देखाइएको छ । अहिलेको एफएम र इन्टरनेटको सञ्जाल गाउँगाउँ पुगेको समयमा कुन चाहिँ नेपाली युवा त्यो रूपमा धर्मभीरु होला रु यो त सिधै इतर समुदाय र संस्कृतिलाई ‘रेडिक्युल’ ९उडाउने० गर्ने उद्देश्यले प्रेरित छ ।’

यो ‘रेडिक्युल’ गर्ने काम ‘रेसम फिलिली’मा त झन् पराकाष्ठामा छ भन्दै सुब्बाले थपेका छन्, ‘त्यहाँ मधेशी चरित्रलाई बाख्रासँग शारीरिक संसर्ग राखिरहेको भाव मात्र होइन, पात्रले पिसाब फेर्दा बसेर पिसाब फेर्ने गरेको समेत देखाइएको छ । यी चलचित्रमा मधेशी चरित्रलाई उपहास गरेर हास्य सिर्जना गर्न खोजिएको छ ।’

‘होस्टेल रिटन्र्स’ र ‘रेसम फिलिली’ मात्रै होइन मधेशको संवेदनशील मुद्दामाथि बनाइएको भनिएको ‘भैरव’ले पनि मधेशी चरित्रलाई खलनायकका रूपमा पेश गरेर अपमान नै गरिएको छ । यस चलचित्रको प्रदर्शनका बेलामा मधेशी समुदायबाट प्रदर्शन नै रोक्ने हदसम्मको विरोध जनाइएको भन्ने समाचार आएको थियो । 

मधेशी समुदायको आत्मसम्मानको रक्षा गर्ने खालका नेपाली चलचित्रहरू त हातका औँलामा गन्न सक्ने जति पनि छन् कि छैनन् तर अपमान गरेर बनाइएका चलचित्रहरू चाहिँ प्रशस्तै छन् ।

प्रायः यस समुदायका व्यक्तिहरूलाई कहिले सोही समुदायको कलाकार प्रयोग गरेर र कहिले पहाडे समुदायको कलाकारको सहयोग लिएर उपहास गर्ने काम नेपाली चलचित्रमा प्रारम्भदेखि नै हुँदै आएको छ र आजसम्म पनि त्यसले निरन्तरता पाइराखेको छ ।

लुनाचास्र्कीका विचारमा कमेडीहरूमा विद्रूपता, व्यंग्य र कटाक्षमार्फत शत्रुलाई प्रहार गरिन्छ । त्यसलाई विघटन गर्न, गिराउन, उसको आदर्शलाई ध्वस्त गर्न व्यंग्य गरिन्छ र देखाइन्छ कि ऊ कति हास्यास्पद छ (सन् १९८७ः९९०)।

भूमण्डलीकरणको आजको समयमा कुनै पनि राष्ट्र अन्तर्राष्ट्रिय शक्ति संघर्ष र प्रभावबाट नछोइन कठिन छ । नेपालजस्तो देशमा त आजको दिनमा अन्तर्राष्ट्रिय प्रभावलाई अस्वीकार गर्नु केवल आदर्श हो । यस्तो परिस्थितिमा के मधेशी, के पहाडे सबैमा विदेशी शक्ति केन्द्रहरूको दलाली गर्ने तथा त्यसको प्रतिरोध गर्ने दुवै खालका व्यक्ति र नेताहरू छन् ।

सुगौली सन्धिदेखि कोशी, गण्डक र टनकपुर सम्झौता हुँदै आजसम्म भएका हरेकजसो राष्ट्रहित विपरीतका सन्धि सम्झौतामा हस्ताक्षर गर्ने व्यक्ति पहाडे समुदायकै छ, देशको प्रमुख कार्यकारी वा प्रधानमन्त्रीका रूपमा मधेशी समुदायको व्यक्ति आजसम्म पुग्न सकेको छैन तर पनि पहाडे राष्ट्रवादी अहंकारले राष्ट्रियताको प्रश्न मधेशी समुदायमाथि नै ज्यादा उठाउने गरेको छ । काम उस्तै र उही गर्दा पनि एक प्रकारको भाषा, अनुहार र रङ भएका व्यक्ति पवित्र नै भइरहने र अर्को भाषा, अनुहार र रङका व्यक्तिले लाञ्छित मात्रै हुनुपर्ने परिस्थितिलाई कसरी सभ्य र न्यायपूर्ण मान्न सकिन्छ ?

मधेश आन्दोलनको रापतापमा मधेशी समुदायबाट डा। रामवरण यादव गणतन्त्र नेपालको पहिलो राष्ट्रपति बने । उनका प्रतिस्पर्धी रामराजाप्रसाद सिंह पनि यसै समुदायका प्रतिनिधि थिए ।

नेपाली समाजलाई राष्ट्रपतिका रूपमा मधेशी स्विकार्न कुनै आपत्ति भएन । मधेश आन्दोलनमा पहाडे समुदायको समर्थन जतासुकैबाट देखिएकै छ । मधेश आन्दोलनका पक्षमा सशक्त कलम चलाउने खगेन्द्र संग्रौला, युग पाठक वा उज्ज्वल प्रसाईंजस्ता लेखकहरू पहाडे समुदायकै प्रतिनिधि लेखक हुन् ।

आभास लाभले गाएको प्यारोडी ‘मलाई नेपाली होइन भन्न कहाँ पाइन्छ’ले उत्साहित भएर ताली बजाउने र त्यसको भिडियो फेसबुक आदिमा सेयर गर्नेहरूमा पहाडे समुदायका मानिसहरू प्रशस्त थिए । मधेश
आन्दोलनलाई साथ दिन काठमाडौँमा समेत अभियानात्मक कार्यक्रमहरू पहाडे समुदायले सञ्चालन गरे । वीरगञ्ज लगायतका शहरमा मधेशीसँग कदम मिलाउँदै पहाडे समुदायका मानिसहरू जुलुसमा निस्किए ।

जनस्तरबाट पहाडेहरूले मधेशीहरूलाई अपमान गरेका छैनन् । तर, नेपालको शासक वर्गले अझै पनि उनीहरूलाई सहजै स्वीकार गर्न सकिराखेको देखिँदैन । नेपाली चलचित्रहरूले शासक वर्गको सांस्कृतिक मतियार बनेर मधेशी समुदायमाथि जुन हिंसा गरिराखेका छन्, त्यो साम्प्रदायिक हिंसामात्रै होइन, खासमा देशद्रोह पनि हो ।

प्रशंसाको शिखरमा पुगेको र नेपालको यथार्थमा आधारित भनिएको ‘कालो पोथी’ ले पनि मधेशी समुदायलाई उपहास नै ग¥यो । आफ्नो समुदायको प्रतिनिधि चरित्रलाई चलचित्रमा विद्रूपीकरण गरिएको देखेपछि मुकेशले लेखेका छन्, ‘अहिले खुबै चर्चित चलचित्र ‘कालो पोथी’मा पनि संक्षिप्त मधेशी चरित्र छ । मुगुको दुर्गम गाउँको विद्यालयमा नेपाली सञ्चारले प्रेषण गरेको टिपिकल मधेशी छवि भएको शिक्षक जसले उजेली मिस (नायिक) लाई ताकेको छ ।

नेपाली सञ्चार र कला क्षेत्रमा मधेशी चरित्र सधैँ अन्टसन्ट बोल्ने, नेपाली लवज हिन्दी, भोजपुरी र मैथिली मिश्रित बोल्ने, अनि अति नै लोभी र फोहोर हुने । अपवादबाहेक पहाडी समुदायमा सधैँदेखि ‘मधेशी’ यस्ता टिपिकल हुन्छन् भनी प्रस्तुत गर्ने काम गरिएको छ । अहिले पनि त्यसैलाई निरन्तरता दिनु भनेको पहाडी र मधेशी समुदायबीचको खाडल पुर्नु होइन कि झन् झन् बढाउनु हो।।। टिपिकल मधेशीको चरित्र मात्र प्रस्तुत गर्नु र मधेशी कलाकारलाई त्यस निम्ति मात्र उपयुक्त ठान्नु दुवै दुर्भाग्यपूर्ण छ ।’

आफ्नो समुदायको प्रतिनिधि छविलाई चिनाउने, त्यसका बारेमा बहस गर्ने र परिभाषित गर्ने पहिलो अधिकार सोही समुदायको सदस्यलाई हुन्छ ।

मुकेश पनि मधेशी समुदायकै सदस्य भएकाले ‘कालो पोथी’को मधेशी चरित्रप्रतिको उनको बुझाइ फरक समुदायको व्यक्तिले गरेको व्याख्या र अनुभूतिभन्दा ज्यादा गम्भीर र ज्यादा आधिकारिक हुन्छ । मुकेशले चलचित्रबाट आफू र आफ्नो समुदाय अपमानित भएको अनुभव गरेका छन् ।

‘कालो पोथी’ चलचित्रले मधेशी चरित्रको विकृत छवि निर्माण गरेर मनोरञ्जित गर्न खोजेको पहाडे समुदायलाई हो ।

पहाडे समुदायमा पनि शासक वर्गीय मनोविज्ञान भएकाहरूलाई मात्रै यसले हँसाउन सक्छ । जो शासक होइन र पनि उक्त छविका कारण हाँस्छ, उसको मनोविज्ञान शासकीय ढप र ढाँचामा ढलिसकेको हुनुपर्छ । नत्र कुनै उत्पीडित समुदायको व्यक्तिको बेइज्जत गर्दा उसलाई दुःख लाग्नुको साटो हाँसो किन उठ्छ रु विद्वान्हरू के भन्छन् भने मान्छेले जब आन्तरिक अवस्थामा विजय प्राप्त गर्छ, तब हाँस्छ । उसलाई पूर्ण विश्वास हुन्छ कि अन्ततः उसको जीत निश्चित छ, तब हाँस्छ ।

मधेश आन्दोलन जारी रहेको अवस्थामा मधेशीलाई हेपेको वा उडाएको देख्दा कुनै जिम्मेवार मानिसलाई हाँसो उठ्ने कसरी हुन्छ रु उसलाई त बरु शासकीय मनोविज्ञान र त्यसको प्रचारक बनेको चलचित्रसँग रिस पो उठ्छ, होइन भने पनि चिन्ता वा दुःख त अवश्य लाग्छ ।

कलाको काम नयाँ यथार्थलाई परिभाषित गर्नु हो । त्यसैले चलचित्र बनाउनु भनेको शक्तिशालीहरूको प्रभुत्व र मानवताविरोधी हेपाहा प्रवृत्तिविरुद्धको संघर्ष पनि हो । यस क्रममा यसले मानिसका प्रचलित मानसिक वा सांस्कृतिक आदतहरूमाथि आक्रमण गर्छ । प्रचलित सामाजिक मूल्य, विश्वास, धार्मिक–शैक्षिक आदि संस्था, पहिरन, साझा ज्ञान, लोकतत्व आदिमाथि नयाँ र विशिष्ट दृष्टिकोण प्रक्षेपण गर्छ । यसले राजनीतिक सिर्जनशीलता र कल्पनाशीलतालाई तिखार्ने र प्रबुद्ध  तथा परिष्कृत गर्ने काम गर्छ । फलतः यसले मानिसहरूलाई विकल्पको खोजीका लागि प्रेरित गर्छ ।

चलचित्रसम्बन्धी फ्रान्सको प्रसिद्ध पत्रिका ‘कहिएर्स दु सिनेमा’ले भनेको थियो, ‘सिनेमामा परिवर्तनकामी राजनीतिक विषय हुन्छ तर त्यो विचारधारा त्यसको कथाको संरचनामा प्रकट हुन्छ ।’ हुनुपर्ने त त्यही थियो । चलचित्रले समाजलाई नयाँ चेतना र सौन्दर्य दृष्टिले समृद्ध गर्न सक्नुपथ्र्यो । समाजको अनुगामी भएर होइन मार्गदर्शक भएर अगाडि लम्किन सक्नुपथ्र्यो ।

मानवद्वेषी संस्कृतिका विरुद्ध दर्शकहरूसँग सार्थक संवाद गर्दै बृहत्तर मानव हितका पक्षमा एक कदम अगाडि निस्कन सक्नुपथ्र्यो । उपनिवेशवाद र साम्राज्यवादका विरुद्ध सांस्कृतिक प्रतिरोधको बलियो माध्यमका रूपमा खडा हुन सक्नुपथ्र्यो । तर, यस्तो हुन सकेन । सांस्कृतिक सिर्जना भएका कारण चलचित्रहरू परिवर्तनका पक्षमा हुनुपर्ने थियो तर हाम्रा चलचित्र त परिवर्तनका विरोधी भएर पो निस्किए ।

अझ दयालाग्दो स्थिति त ती कलाकारहरूको छ जो आफूलाई सेलिब्रिटी भनाउनका लागि जस्तोसुकै भूमिकामा देखिन पनि तयार भएका छन् । शासक वर्गले जोकर बनाए जोकर भइदिने, अपराधी बनाए अपराधी भइदिने, उनीहरू जस्तो स्वरूपमा देखाउन चाहन्छन् सेलिब्रिटी हुने लोभमा त्यहीत्यही बन्न तयार भइदिने ।

मानौँ आफूलाई चिनाउनका लागि उनीहरूसँग आफ्नो भन्नु कुनै दृष्टिकोण नै छैन । आफूले गरिराखेको काम ठीक भएको छ कि बेठीक भएको छ भन्नेमा उनीहरूलाई चासो नै छैन । के आफूलाई कलाकार बनाउन चाहनेहरूले यतिसारो लम्फु र दास भइरहन मिल्छ र ?

जाह्नु बरुवाको भनाइ छ, ‘कलाकारको काम मानिसहरूको रुचिलाई बदल्ने हो, त्यसको स्तरलाई माथि उठाउने हो । कलाकारको अर्थ पथप्रदर्शक नै हो । जब ऊ सोच्छ कि दर्शकले जे माग्छन् त्यही दिन्छु, तब ऊ कलाकार रहँदैन । कलाकारले हमेसा समाजप्रति जिम्मेवार हुन सक्नुपर्छ ।’ तर, यस्तो पनि त हामीसँग कहाँ छ ?

लोकप्रियताका नाउँमा कलाकारहरू आफ्नो धरातल नै बिर्सेजसरी कुदिराखेका छन् । आफूलाई संघर्ष गरेर आएको हुँ भन्नेहरू नै संघर्षशील चेतनालाई भुत्ते बनाउने अभियानमा कस्सिराखेका छन् । आफ्नै वर्ग, आफ्नै समुदाय, आफ्नै विचारधारा र आफ्नै परिचयका विरुद्ध काम गर्दा पनि अप्ठ्यारो मानिरहेका छैनन् । तिनीहरूलाई के भन्ने ? अझ त्यसैमाथि कोही गर्व नै पनि गर्दै छ भने त उसलाई हामीले भन्नैपर्छ– ‘उपहास’ खासमा तिम्रै लागि बनेको शब्द हो ।  ( लेखक सिकिन्द्र कापर धनुषा धरमपुर - ५ 

अमेरिकी कम्पनी गूगल (google ) ले भारतीय प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदिलाई बिश्वको top 10 कृमनल लिस्टमा थपियो ।

Janakpur : july 20 

Internet giant Google has apologised after Indian PM Narendra Modi's photos started appearing in the image search results for "Top 10 criminals". "We apologise for any confusion or misunderstanding this has caused," a Google statement said

अमेरिकी कम्पनी गूगलले बिश्वको top 10 कृमनल लिस्टमा भारतिय प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदिको नाम थपियो

Janakpur : july 20 

Internet giant Google has apologised after Indian PM Narendra Modi's photos started appearing in the image search results for "Top 10 criminals". "We apologise for any confusion or misunderstanding this has caused," a Google statement said.

नेपालको पहिलो महिला गराइन एस्तो bold र sexy photo shoot सबै photo हेर्न .......?

जनकपुर: सावन ४ । आज भोलि गूगलमा नेपालीहरु आफ्नो इजत आफै गुमाएका छन ।  एउटा वेबसाईट मा लेखिएको कथा ।  

मेरो गौम अक्जन मम प्र्ने हुनु हुन्थ्यो। उह अलि लथेब्रो हुनु हुन्थ्यो। म्लए वन्ज व्न्नु हुन्थ्यो। म् प्नि मम व्नेर् सम्बोधान् ग्र्थ्य्। ममले ६ज्न सङ् बिहे ग्र्दए बच व्ञ् व्नेर् क्सोद्दए अर्को बुदि ल्यौने ग्र्नु हुन्थ्यो। सम्पति तन्न् थ्यो, य्सरि ओहको ७थ् मएजु ल्याऔनु व्यो। ट्यो माएजुधेरए मिलन्सर्, मिथो बोलि रम्रो बनि थ्यो।आफ्नो न व्य्प्नि म्लए धेराए मय ग्र्नु हुन्थ्यो मम माएजुले।मम क्तए जनु वो व्ने म्लए घ्र् रुङ्न् लाउनु हुन्थ्यो। म् त्य्ति बेल व्र्खर् १६य्र् को थ्य् अलि ल्जालु बनि थ्यो मेरो खएलग्दो जयन् थ्यो, सधए एक्सेर्सिजे ग्र्थ्य् त्य्सएले होल मेरो ज्यन् खएलग्दो थ्यो। मएजु सरए रमृ हुनु हुन्थ्यो जिउदल् मिलेको स्तन्क्पोक ह्रु थुल्थुल थिय्,नितम्ब् झन् थुलो थ्यो य्स्तो मएजु देखेर् मेरो सरिर्म कुरेन्त् दौदेको वन् हुन्थ्यो।जदो महिनम ह्रेक् सल् मम कपद बेच्न् पहद् जनु हुन्थ्यो। ट्यो साअल्प्नि जनु व्यो म्लए व्न्नु वो 'वन्ज ल घ्र् रम्ररि हेर्नु है' व्नेर् मम लग्नु वो। म र् मैजु मत्र् घ्र्म। मएजुको घ्र् र् मेरो घ्र् २मिनुत्को फर्क् थ्यो। मएजु हम्रो घ्र् गै रह्नु हुन्थ्यो मेरो म्म्य् सङ् खुब् कुर मिल्त्यो। अक्दिन् म् मथि रूम्म ह्म् व्क् ग्र्दए थिय् मैजुर् मेरो म्म्य् ग्फ् ग्र्दए हुन्थ्यो।मजुले:'दिदि मेरो बुदको ६ओति प्क्सि पो हुम्'' आआमाम आनि किन् क्सोदेकि त्य्त्रले''? ''क् को क्सोद्नु तिम्रो बुदोले क्सोदेको,क्सोर क्सोरि व्ञ् व्नेर्'' म्म्य्ले ज्वफ् दिनि व्यो'' त्य्सोपो हो कुरत्'' ''तिमिप्नि बेलएम बुधि पुर्यौ नत्र् तिमि मथि अर्कि ल्यल'' म्म्य्ले सिकौनु व्यो। मैजु ''अनि म् क् ग्रुत् दिदि बुदो बत् सन्तन् न्व्य् प्क्सि'' म्म्य् ''सुन् कुनए लोग्ने मान्क्से सङ् सम्पक् ग्रेर् जान्मौन्'' माइजु ''अनि बुदोले मर्दाए म्लाए दिदि'' म्म्य् ''क् मर्नु थपाय्पो मर्नु'' य्स्तए कुर हुदए थ्यो त्यो दिन्।
मम ग्य्प्क्सि मैजुर् म् मत्र् घ्र्म थ्यो बेल्काको खान खय्र् सुत्ने त्र्ख्र्म लग्योउ। जदोको मौसम् म् खन खय्र् सुत्न् रूम्म क्सिरे, मैजु भद मझेर् निकए बेर्म आउनु व्यो। आउतए रूम् व्य्प्नि बेद् फाअर्क् थ्यो। मैजुले म्लए बोलौनु व्यो आक्क्सिन् ग्फ् साफ् ग्रेर् सुत्योउ। णेक्स्त् दय् बिहनै मैजु उथेर् नुहाउन् जानु वो, म् प्नि प्क्सिप्क्सि ग्येर् मैजु नुहय्को हेरे, आह क्य रम्रो जिउ पेतिकोत्ले क्सोपेको व्य्प्नि, मैजुलए देखेर् मेरो वै रुन्कियो, मैजुको जिउ हेर्दए हस्त् मेथुन् ग्रे, अनि सुतेको निदय्क्सु। णेक्स्त् दय् मैजुले म्लए प्नि उथय्र् नुहौन् जौ वन्ज व्न्नु व्यो, मनमनेप्नि जब्र्ज्स्ति लनु वो। म नुहौन् उन्देर्वेर् लय्र् ग्य्। मैजुले म्लए हेर्दए व्न्नु व्यो ''आमम वन्जको ज्यन्त् क्स्तो पहल्मन् को ज्स्तो'' म् केइ बोलिन् ''वन्जले बिहे ग्र्नु वो व्ने चए ९महिन मए क्सोर जन्मिन्क्स् होल'' व्न्दै जिस्कौनु वो म् नुहौन् तले मैजु प्नि पेतिकोत् बधेर् आउनुवो नुहाउन् लै। म् हेरेको हेरेकए व्य्। ''क् हेरेको वन्ज?'' ''क् क् किए होइन्'' मैजुलै त्य्स्त्तो अब्स्तम देखेर् म्लै क्स्तो२ व्यो। ठुल्थुल पोक पेतिकोत्ले क् क्सोपिथ्योर्। अनि य्त्रो थुलो सेक्स्य् चक् र् पेतिकोत्को चेप् बत् दुध्को पोक देखेर् मेरो वए जुर्मुरौन् थल्यो। आब् मैजुले था पौलिन् व्न्ने पिर्। ''वन्ज आउनु म् धद् मिचि दिन्क्सु'' व्न्दै क्सेउम् आउनु वो मेरो प्क्सदि बत् धद् मिच्न् थल्नु वो। पाहिलो एस्तृको एस्पर्स् ज्यादाए आन्न्द् आएर्हेको थ्यो। मैजुले मेरो उथेको वाए देख्ने दर् प्नि थिञ्। मएजुले म्लए आफुतिर् फ्र्कौदए सबुन् दन्दिन् थल्नु व्यो मेरो वैले पेन्त्य् उचलेको मएजुले देख्नु वो म लज्ले रतो पिरो व्य्। मैजुले ''केहो वन्ज त्यो'' व्न्दए जिस्कौनु वो म् केइ बोल्न् स्किन् ''वन्जलए बुदि छिय् ज्स्तोक्स् होइन्त् वन्ज?''म् चुप् थ्य् मैजुले मेरो जिउ मद्दए ज्स्तो गृ दुध्को पोको मेरो क्सातितिर् क्सुवौनु व्यो मेरो वए झ्न् तन्कियो।मैजुलए ग्र्न् पय् हुन्थ्यो ज्स्तो लग्न् थल्यो त्र् व्न्न् सकिन्। मेरो क्सति तिर् सबुन् दल्दै मैजु ''क्स्त्तो रम्रो थोलो क्सति आह क्सोइ रह्न् म्न् लग्यो'' म् प्नि त्य्हि चह्न्थ्य् मैजु मेरो क्साति देखि पेत् तिर् साबुन् दल्न् थल्नु व्यो ''आममम वन्जकोत् निकै थुलो हतियर् क्स ज्स्तोक्स्, य्स्तो'' व्न्दए हुन्थ्यो मेरो बिर्ये झृ हल्यो क्तु वित्रए अनि क्सितो२ पनि खन्यय्र् मथि ग्ये। मएजु नुहन् थल्नु व्यो। म् फेरि लुकेर् हेर्न् थले मैजुले आफ्नो थुल२ फचो सबुन् दल्दए हुन्थ्योत्यो अनि पेतिकोत् मथि उचदए योनि तिर् सबुन् दल्न् अघि क्सैक्ले हेरेकोक्स्कि व्नि य्त व्ति हेर्द म्लाए झ्यल्म देख्नु व्यो। बिहन्को ५ ब्जेको थ्यो जदो प्नि थ्यो सिरक्म गुत्मुतेर् सुत्न् लगेको मएजु आउनु व्यो। ''वन्ज लुकि२ क् हेर्नु वको ह?'' ''केइ होएन्'' मैजु मेरै अगदि कप्दा चेन्ज् ग्र्न् थल्नु व्यो। अनि ''आक्सुक्सुक्सु'' ग्र्दए मेरो बेद्म आय्र् ' 'वन्ज जदो व्ञ् तपैलै?'' ''जदो व्योनि'' ''त्य्सो व्य् अक्क्सिन् तसिय्र् सुतौन्त् न्यनो हुन्क्स्'' व्न्दए मैजु मेरो सिरक्म क्सिर्नु व्यो। म आलि सरि दिय् ''वन्ज आलि तासिनुन् जदो व्यो'' व्न्दए म्तिर् घुसृनु व्यो। म् प्नि माउन् थिय् ''वन्ज हात् य्त ल्यौनु'' व्न्दए मेरो हत् आफ्नो जिउम रख्नु व्यो। मेरो सास् भ्ध्न् थल्यो। माइजु ''अझए तसिनु'' व्न्दै मेरो अङालोमाअ आए स्क्नु व्को ह्यो। मेरो लिङ् फुलेर् मएजुलए घोच्न् थलेक्स्।माएजु प्नि स्वस् ब्ध् दए थ्यो मेरो प्नि, दुबए मौन् थ्योउ, मत्र् हम्रो सस्को स्व स्व त्यो। म् उत्तेजित् वएसाकेको थ्य्। मेरो हात् मएजुको थोलो पोकोमथि रखे।मैजुले मेरो हत् पोको वित्र् क्सिरए दिनु व्यो म् पोको सुम्सुम्सुन् थले। ,मएजु को ध्यन् मेरो उत्तेजित् लिङ्म थ्यो। उहको हत् बिस्तरए मेरो लिङ् तिर् बध्दए थ्यो। मेरो पेन्त् खोले, मैजु को हत् मेरो लिङ् क्सुन् आतुर् थ्यो। मएजुले मेरो कत्तु तनेर् मेरो वै म हात् पुर्यौनु व्यो 'ओले आमामाम हो क्त्रोत् हौ वन्जकोत्?'' ''किन् ममाको य्त्रो क्सैन्र्''? ''कको हुनु य्स्को आधको आधा प्नि क्सैन्'' म् मख् व्येर् सेक्स् ग्र्न् मेजुलए उत्तानो परे माएजु आफएले पेतिकोत् फ्र्कय्र् उत्तानो प्र्नु व्यो सय्द् थुलो लिङ्को स्वद् लिन् आतुर् थिएन्। मएजु उत्तनो व्य्प्क्सि म् मएजु मथि चधेर् लिङ् लए योनि म क्सिरौन् खोजे प्वल् नै वेतिन् अनिमएजुले मेरो लिङ् समतेर् आफ्नो योनि द्वर्म रख्नु व्यो अनि ''वान्ज क्सितो प्सौनुन्'' मएले मैजुको दुइत्तए तिघ्रम थिचेर् बेसरि थेले लिङ् ग्वम्म् अधि प्स्यो मैजु आख चिम्लेर् ''एस्स्स्''व्न्नु व्यो फेरि अर्को थेलेको ल्वम्म् तिघ्त् न् तिघ्त् व्य्र् क्सिर्यो। म्लए य्ति म्ज आयो। मैजु आफ्नो दुबए खुत फरे, मेरो कमर् समतेर् योनि तिर् तन्दए हुनुहुन्थ्यो, २'४ध्क्कमए मेरो बिर्य् मएजुको योनि वित्रए झ्र्यो' म् मैजुको जिउम सिथिल् ध्ल्किय्। मैजुले म्लाए अङलोम म्जले क्स्नु व्यो। ''वन्ज आइमे सङ् कएले सुत्नु वथ्यो?'' ''अह'' मेरो ज्वफ् ''म्लए प्नि त्य्स्तए लग्यो'' मेरो लिङ् मएजुको योनि वित्रए थियो त्यो सन्झेर् मेरो लिङ् फेरि उत्तेजित् व्यो। म् मएजुलए फेरि ग्र्न् थले मैजु ''वन्ज अक् पल्त् निकल्नुत् त्य्ह चिप्लो धेर्क्स् पुक्सि दिन्क्सि अनि ग्र्नु''म्प्नि ''हुन्क्स्'' व्नेर् लिङ्लए योनि बत् बहिर् झिके प्वक् आवज् आयो लिङ्झिकेको ह्व२ति बिर्य् पोखियो मएजुको योनि बत् म् हेर्दए थिय् मैजु पुक्स्दए ''आमम त्पएकोत् क्त्ति धेरए झ्रेक्स् बिउ मुजिम नात्य्र् पोखियो, बोत् अनुसर्को फल्। फल् अनुसर्को बिउ ,ओले आम मुजु नए फ्व परेक्स्'' पुक्सि स्के प्क्सि मएजु फेरि उत्तनो प्र्नु व्यो मेरो उत्तेजित् लिङ्लए हेर्द्दए '' वन्ज मेरो
दुइतए खुत्त दोवरेर् दल्लो परेर् थोक्नुत्'' मरो उत्तेजित् लिङ् लगेर् मुजिको मुख्म क् रखेको थिय् मएजुले मेरो चक् समतेर् तन्न् थाल्नु व्यो, २,३ धाक्कम मेरो लिङ् मैजुको मुजि वित्र् धसियो, मएजु खुत्त फरेर् म्लए सथ् दिदए थिएन् मेरो लिङ् मएजुको मुजिम बिर्को लगे ज्स्तो देखिन्थ्यो। म् हेर्दए थोक्दए थिय् माएजु प्नि आफ्नो मुजिम मेरो लिङ् रोपिय्को हेर्दए ''आअ्अ्अ्अ वन्जाको य्त्रो मोतो प्नि मेरो मुजिम आअतेक्स् थोक्नु म्जले'' म् थोक्दए थिय् पेवच् प्वच् मुजि बत् आआवज् निस्किदए थियो। ''मएजु क्स्तो प्द्किद् रक्स्'' ''हमि आएमेको मुजि व्नेकए म्र्द् ह्रुले प्द्कौन् को लगि त् होनि वन्ज अलि प्वच्२ प्द्किने गृ हन्नुन्'' म्प्नि माएजुको तिघ्र थिचेर् मुजि बहि साम्म् लिङ् निकलेर् ग्वम् प्सान् थले मुजि बत् प्लत् प्लत् को आअवज् आआउन् थल्यो। मएजु ''हो य्सरि पद्कौनु'' आअझए प्द्कौनु'' व्न्दाए हुन्थ्यो मएजुको दुध्क पोको बतर्दए थोक्न् थले ''मएजु क्स्तो लग्दएक्स्'' ''त्पएइज्स्तो मर्को फेल प्रेकिक्सु स्व्र्ग्म पुगेकोक्सु,वन्जत् मुजि पाद्काउन् सिपलो हुनु व्य्क्स्'' ''माइजु मेरो बिउ झ्र्न् लग्यो'' ''हो वित्रए झार्दिनु वन्ज, न्निकल्नु है'' ''हुन्क्स्'' ''वान्ज ममको क्सोर क्सोरि हुने होएन्, अब् म्लए भुदि बोकौने जिम्म त्पैको, ज्ति मुजि प्द्कौनुक्स् प्द्काउनु म्लए क्सित्तए आअ्अ ब्नए दिनु'' ''हुन्क्स्'' मेरो बिर्य् मैजुको मुजिम पोखि दिय् अनि मएजु मथि धले।।लिङ् मएजुको मुजि वित्रए थियो, मुजिको ततोले फेरि लिङ् थदो व्यो, म् फेरि ग्र्न् थले।''वन्ज खए सफ ग्रु अनि ग्र्नु ज्ति ग्रे प्नि'' व्नेप्क्सि लिङ् निकए को क् थिय् बिर्य्को धर ब्ग्यो मुजि बत्, मएजु वान्जको बिउ ले मेरो मुजि वृय्र् पोखियो'' मएजुको मुजि ह्वव्कोले सोधे ''त्यो क् वको'' ''वन्जाले य्त्रो खदेर् य्त्रो बेर् प्द्काय्प्क्सि फ्व हुदाएन्त्'' आज् वन्जले मुजि पद्खय्र् फ्र्कए नए दिनु व्यो, मोतो लदोले मुजि पद्कय्र् फर्कय् प्क्सि बल्ल् मुजिको प्यास् मेतिन्क्स्'' मएजुको कुर सुनेर् म् फेरि मुजिम आतक् ग्र्न् थाले य्स्पालि लदो मुजिको मुख्म राखेर् मएजुको दुबए गोद फर्कय्र् ल्वम् जोद्ले प्सको के थिय् मएजु ''ओए आम'' ''क् वो मैजु?'' य्त्रो मुथि व्न्द मोतो लदो अकाए चोति ग्वम् प्साउद मुजि धुलो पिथो हुने वो''माएजु मुजि तिर् हेर्दए हुन्थ्यो मेरो लिङ् पुरए मुजि वित्र् थियो, मैजुको मुजि आव्को देखिन्थ्यो म् प्नि हेर्दए चिक्दए थिय्'लदो बहिर् निकल्द मुजिको तिसिह्रु सबए बहिर् आऔथ्यो। ल्वन्म् प्सौद प्वत् प्लत् आवज् आउथ्यो ''वन्जले बल्ल्२ आइमेको मुजि वेतेको तिकि सिसि सब् फ्र्कए दिने व्यो। १घ्न्तम ४ ध्यक् थोकि स्क्यो गथे। वन्ज क्सितो२ पद्कय्र् झर्, उज्यलो वए स्क्यो, व्रे रत्वृ पद्कौनु '' हुन्क्स्'' मैले क्सिति२ थोकेर् मएजुलए दल्लो परेर् झरि दिय्, मएजुले मेरो लिङ् आफ्नो मुजि बत् निकल्नु व्यो अनि बिउको धर बग्न् थाल्यो। वन्जलेत् आएमेको मुख् देख् ल्जौने मुजि वेते प्क्सि थोकेको थोकए'' म् धल्कि र्हे मैजुले खन प्कौनु व्यो खयोउ' म्कै व्रे को इन्त्जर् थ्यो
म् बेद्म मएजुको इन्त्जर्म थिय् मएजु आइन्। अङलो मरेर् फेरि म् सुरु व्य् मएजु प्नि धेराए सेक्स्य् ह्तएर्२ मुजि म लदोले चिक्न् थले ''मैजु सुरुम बिस्तरे ग्र्नु बिहन् त्क् फ्र्किय्क्स् ,मम आउन्जेल् त्क् प्नि कालो हुन्क्स्'' ''किन्'' १घ्न्ताम ४ पात्क् मुजि प्द्कौनेले रत्वृ क्ति पद्कौनेहो''अहिलेनए मुजि फर्कि स्क्यो'' मले बिस्तारे प्सय् ''क्स्तो तिघ्त् हुद्र्क्स् मुजि'' क्को तिघ् हुनुनि वाअन्जाअको लदो थुलोनि